درس ۳: تلخ یا شیرین
پیام‌های آسمان ۷معادانتخاب

درس ۳: تلخ یا شیرین

دنیا مزرعهٔ آخرته؛ هرچی بکاری، همون رو درو می‌کنی — شیرین یا تلخ!

شروع درس • کتاب پیام‌های آسمان هفتم (چاپ ۱۴۰۳) — صفحات ۳۹ تا ۴۸

یه مسافر تنها و خسته، یه‌شبه سلطان یه شهر عجیب می‌شه؛ ولی رسم این شهر یه راز تلخ داره: پادشاه فقط یه سال حکومت می‌کنه و بعدش می‌ره جزیره‌ای بی‌آب و غذا! این پادشاه با یه انتخاب هوشمندانه سرنوشتش رو عوض می‌کنه. تو این درس قصهٔ کامل رو می‌خونیم، با دو آیهٔ قرآن دربارهٔ لحظهٔ مرگ آشنا می‌شیم و یاد می‌گیریم دنیا مزرعهٔ آخرته و هر کاری امروز بکاریم، فردا همون رو درو می‌کنیم.

صفحات ۳۹ تا ۴۲ کتاب

قصهٔ کتاب: پادشاه و جزیره

یک سال یا همیشه؟

صبح اون روز، یه مسافر تنها و خسته وارد شهر شد؛ امشب اما سلطان مردم این سرزمین بود! روی تخت گران‌قیمت نشسته بود و به حادثه‌های عجیب امروز فکر می‌کرد. ذهنش پر از سؤال بود:

تصویرسازی مردمی کنار ساحل، قصر و مردی که بار بر دوش دارد
تصویرسازی کتاب (ص ۴۰): حکایت «پادشاه و جزیره» — رسم عجیب شهر: اولین کسی که وارد می‌شود، پادشاه یک‌ساله است

📖 متن کتاب:

«این دیگر چه رسمی است؟ چرا مردم شهر همگی در مقابل دروازهٔ شهر جمع شده بودند؟ چرا تا مرا دیدند، به طرفم دویدند؟ چرا مرا روی شانه‌هایشان نشاندند و به قصر آوردند؟ مگر این شهر حاکم و فرمانروا ندارد؟ شاید مرا با شخص دیگری اشتباه گرفته‌اند!...»

همه‌چیز برایش مثل یک رؤیا بود و نمی‌تونست باور کنه. روزها یکی یکی می‌آمدن و می‌رفتن، ولی کسی به پرسش‌های پادشاه جواب درستی نمی‌داد؛ همین رفتار مرموز اطرافیان، اون رو بیشتر و بیشتر نگران می‌کرد. تا اینکه روزی، مخفیانه لباس مردم عادی شهر رو پوشید و از قصر بیرون رفت.

تو شلوغی بازار هرکس مشغول کاری بود. با کنجکاوی به اطراف نگاه می‌کرد که ناگهان گرمی دستی رو شانه‌هایش احساس کرد؛ سر جایش میخ‌کوب شد! سرش رو که برگردوند، پیرمردی مهربون رو دید که می‌گفت: «جناب سلطان! شما اکنون باید در قصر باشید. با این سر و وضع در بازار چه می‌کنید؟!» پادشاه دست‌پاچه گفت: «می‌خواستم، می‌خواستم، آخر می‌دانید...» پیرمرد لبخندی زد: «از روز اول هم معلوم بود که آدم زیرکی هستید. حتماً می‌خواهید بدانید در این شهر چه خبر است... حال خوب گوش کنید تا من برایتان توضیح دهم.»

📖 متن کتاب:

«مردم این شهر طبق رسم قدیمی، در روز معینی کنار دروازهٔ شهر جمع می‌شوند. آنان اولین کسی که وارد شهر می‌شود را به دوش می‌گیرند و او را به عنوان پادشاه خود انتخاب می‌کنند. آنها تا یک سال، به تمام دستورات پادشاه عمل می‌کنند و فرمان می‌برند. بنابراین، هیچ پادشاهی در این شهر نمی‌تواند بیشتر از یک سال بر مردم حکومت کند.»

پادشاه پرسید: «پس تکلیف پادشاه قبلی چه می‌شود؟» جواب دادند: «او را بر کشتی سوار می‌کنند و به جزیره‌ای می‌برند و در آنجا می‌گذارند.» بعد پیرمرد دانا افزود: «می‌دانی آن جزیره کجاست؟ من این موضوع را به پادشاهان پیشین نیز گفتم ولی آنان توجهی نکردند. اگر شما بخواهید، من نشانی آن جزیره را به شما خواهم داد...»

اون شب، پادشاه تا نزدیک صبح تو قصر قدم می‌زد و فکر می‌کرد: «می‌توانم تا سال بعد در این قصر در کمال آسایش زندگی کنم و از حکومت لذت ببرم. الان همه چیز شهر در اختیار من است. اصلاً دلیلی ندارد با فکر کردن به آینده، خودم را ناراحت کنم... اما فقط یک سال؟! بعد از آن چه کار کنم؟ اگر بخواهم این یک سال را به خوش‌گذرانی بپردازم، در آن جزیره بدون آب و غذا، بدون خانه و سرپناه، چگونه زندگی کنم؟» انتخاب سختی بود: آسایش یک ساله و رنج همیشگی، یا یک سال زحمت و در عوض، راحتی همیشگی؟ بالاخره نزدیک صبح تصمیمش رو گرفت.

از فردای اون روز، در کنار رسیدگی به کارهای مردم و تلاش صادقانه برای حل مشکلات اون‌ها، برنامه‌ای برای بعد از پادشاهی چید. با راهنمایی‌های پیرمرد دانا چند دوست قابل اعتماد پیدا کرد و بهشون گفت براش مصالح ساختمانی، نهال‌های درختان و گلّه‌های گوسفند بخرن. او هیچ‌چیز از اموالش رو تو قصر نگه نمی‌داشت. از اون به بعد هر چند روز یک‌بار، بدون اینکه کسی خبردار بشه، یه کشتی از ساحل شهر به جزیره می‌رفت و این‌ها رو با خودش می‌برد؛ کشاورزان و کارگران مورد اعتماد پادشاه هم هر روز به همراه خدمتکاران نزدیک وی به جزیره می‌رفتن و کار می‌کردن.

همه‌چیز طبق برنامه پیش می‌رفت تا اینکه یه شب در نیمه‌های شب، ناگهان احساس کرد نمی‌تونه دستانش رو حرکت بده! چشمانش رو که باز کرد، با صحنهٔ عجیبی روبه‌رو شد: نگهبانان قصر دست و پای سلطان رو بسته بودن و می‌خواستن اون رو با خودشون ببرن. یعنی وقتِ ترک قصر رسیده بود، بی هیچ اجازه‌ای برای برداشتن حتی یه وسایل شخصی. گفت‌وگوی اون شب این‌طوری پیش رفت:

📖 متن کتاب:

نگهبانان: «ببخشید جناب سلطان! دورهٔ یک ساله حکومت شما به پایان رسیده است و شما همین حالا باید همراه ما بیایید.» — سلطان: «کمی به من فرصت بدهید تا آماده شوم.» — «متأسفانه چنین چیزی ممکن نیست.» — «پس الاقل بگذارید وسایل شخصی‌ام را بردارم.» — «خیلی متأسفم! ما چنین اجازه‌ای نداریم. دورهٔ حکومت شما تمام شده و ما باید شما را در هر حالی که باشید به همراه خود ببریم.»

وقتی اون رو از در قصر بیرون می‌بردن، تو جمعیت انبوهی که برای آخرین باره اومده بودن پادشاه رو ببینن، چشمش به پیرمرد دلسوز و دانا افتاد که با رضایت به او نگاه می‌کرد. همین که کشتی به جزیره رسید، مأموران سلطان رو نزدیک ساحل به آب انداختن و برگشتن. اون‌ها نمی‌دونستن که عدهٔ زیادی تو جزیره منتظر ورود دوست عزیزشون — یعنی پادشاه — هستن و قصر بزرگ و زیبای او رو که تو وسط یه باغ قرار داشت، برای آمدنش آراسته بودن.

سال‌ها بعد، مردم اون شهر بزرگ از دریانوردان شنیدن که وسط دریا، شهری زیبا و بی‌نظیر... هست که... قصه همین‌جا تمام می‌شه و کتاب سرنوشت پادشاه زیرک رو به ذهن خودمون می‌سپره. پانویس کتاب هم می‌گه این قصه برگرفته از کتاب «منازل الآخرة» شیخ عباس قمی، با تغییر است.

چرا این قصه؟
زندگی ما هم دقیقاً همینه: دنیا قصرِ موقتیه و آخرت جزیرهٔ همیشگی. هر کدوم از ما با کارهای امروز، دارایی‌های جزیرهٔ خودمون رو می‌سازیم!

ادامهٔ این درس مخصوص اعضای آسان‌درس است

40٪ ابتدای هر درس رایگان است؛ اما عضویت در آسان‌درس هم رایگان است! وارد حسابت شو یا ثبت‌نام کن تا همهٔ درس‌ها، آزمونک‌ها و جمع‌بندی‌ها برایت باز شود.

عضویت رایگان است و فقط با شمارهٔ موبایل انجام می‌شود — کمتر از یک دقیقه!

درسنامه را خواندی؟ حالا خودت را محک بزن!

آزمون ۲۵ سؤالی این درس — با توضیح هر جواب، نمرهٔ از ۲۰ و ذخیرهٔ نمرهٔ تو. برای آزمون دادن باید با حساب خودت وارد شوی؛ عضویت رایگان است.

بزن بریم آزمون!

لینک‌های مرتبط

درس ۳ از ۱۵