همهٔ ما بازیگر بهدنیا آمدهایم؛ کافی است نقش را جدی بازی کنیم!
شروع درس • صفحات ۱۲۸ تا ۱۳۷ کتاب
در بخش آخر کتاب، وارد دنیای صحنه میشویم: بازی و بازیگری، عناصر بازیگری، بدن و حرکت و در آخر احساس و تخیل. میبینیم بازیگری از تقلید شروع شده و با تمرینهای مستمر به یک حرفهٔ جدی میرسد. آمادهای قوهٔ خیالت را به کار بگیری؟
صفحات ۱۲۸ تا ۱۳۰ کتاب
از تقلید تا هنر نمایش
یادت میآید آخرین بار کی به جای کس دیگری بازی کردی؟ ماه پیش، دیروز یا همین چند ساعت پیش؟ گاهی حتی به جای اشیا و موجودات اطرافمان حرف میزنیم؛ به جای میز و صندلی و اتو و قاشق و چنگال، حتی به جای میوهها و حیوانات. به این کار قشنگ میگویند «بازی کردن در نقش».
یک جمله را با چند حسِ متفاوت اجرا کن؛ فرق اجراها چیست؟
📖 متن کتاب:
بازی مفهوم وسیعی دارد و به خیلی از رفتارهای ما اطلاق میشود؛ در خانه، بیرون از خانه و در طبیعت میشود بازی کرد. بازی بیشتر مربوط به اوقات فراغت است، ولی آنچه در این درس مهم است بازیهایی است که در آنها نقشی را به عهده میگیریم.
در گذشتهای نه چندان دور، کودکان در بازیهایشان نقشهای اجتماعی مختلف مثل پدر، مادر، مهندس، دکتر، خاله و عمو را میگرفتند و در نقش فرو میرفتند؛ یعنی یک زندگی نمایشی میساختند.
اگر سراغ تاریخ برویم، به زمانهایی میرسیم که انسانها برای انتقال وقایع و مشاهداتشان از زبان بدن استفاده میکردند. مثلاً شکارچیها بعد از بازگشت، شرح شکارشان را با بازی برای دیگران اجرا میکردند.
حداقل ۲۵ قرن پیش یا ۲۵۰۰ سال پیش، هنری به نام نمایش ایجاد شد و عدهای قصهها و ماجراها را برای تماشاگران اجرا میکردند. شاید بتوان گفت اولین مفهوم و اصطلاح هنر نمایش، «بازیگر» بود؛ بازیگرانی با ماسک و لباسهای مختلف که نقشهای نوشتهشده را حفظ میکردند و در برابر جمع زیادی از تماشاگران اجرا میکردند.
روی کارتها بزن تا برگردند!
بازیگران نمایشهای ایرانی با بهرهگیری از قصههای تاریخی-مذهبی و با اتکا به بیان گرم و تأثیرگذار و حرکات بدنی معنادار، تماشاگران را جذب مفاهیم ارزشمند و اخلاقی میکردند: مفاهیمی دربارهٔ دین، میهن، خانواده و روابط اجتماعی.
مثلاً در نقالی یک بازیگر شاید حدود ۱۳ الی ۱۵ سال تلاش میکرد و با بهرهگیری از نظرات استادان، گامبهگام آموزش میدید. در شبیهخوانی یا تعزیه هم بازیگری تقریباً یک حرفهٔ موروثی بود؛ بازیگر از سنین ۷ الی ۸ سالگی با شرکت در نمایشهای اجراشده توسط خانواده، آرامآرام در مسیر رشد و پیشرفت بازیگری قرار میگرفت.
💡 جملههای کوتاه، بهترین تمرین برای کار کردن روی لحن و احساس هستند. صدای ضبطشدهٔ اول و آخر را با هم مقایسه کن تا تفاوت حسها را بشنوی.
فکر کن و گفتوگو کن
تصور کن از جنگلی سراسیمه به سمت دوستانت رفتهای و میخواهی هشدار بدهی که حیوانی عظیمالجثه نزدیک میشود. این کار را فقط با صداهای فاقد کلمه و رفتار بدن نشان بده. بعد اجرای خودت را با کار همکلاسیهایت مقایسه کن و دربارهٔ نحوهٔ اجرا با یکدیگر صحبت کنید.
40٪ ابتدای هر درس رایگان است؛ اما عضویت در آساندرس هم رایگان است! وارد حسابت شو یا ثبتنام کن تا همهٔ درسها، آزمونکها و جمعبندیها برایت باز شود.
عضویت رایگان است و فقط با شمارهٔ موبایل انجام میشود — کمتر از یک دقیقه!
لینکهای مرتبط
درس ۹ از ۹