از من تا خدا ۷تربیت دینیامید و تقلید

درس ۴: امید بسته‌ام به تو

ناامیدی فقط یک قدم جلوتر است؛ امیدواری همیشه یک قدم بعدش می‌رسد.

شروع درس • صفحات ۵۳ تا ۶۳ کتاب

در این درس با دو شخصیت آشنا می‌شوی که دنبال هم می‌آیند: ناامیدی که با خنده‌های تمسخرآمیزش می‌خواهد از تصمیم‌هایت منصرفت کند و امیدواری که زیر لب آیه زمزمه می‌کند و دستش را روی شانه‌ات می‌گذارد. می‌بینی چرا با اینکه خدا را قبول داری، گاهی دل سست می‌شود و چطور بزرگ دیدن خدا این حال را عوض می‌کند. بعد در قصۀ «اشک و موشک» با حاج حسن تهرانی مقدم همراه می‌شوی تا ببینی توکل و توسل در سخت‌ترین شبِ زندگی یک ملت چه کرد. آخر سر هم مناجات امام سجاد(ع)، قوانین تقلید از اَعلم و چند حکم مهم مسجد را یاد می‌گیری.

صفحات ۵۳ تا ۵۶ کتاب

از دست ناامیدی تا آغوش امید

گفت‌وگو با ناامیدی + آیه‌های امید + ایستگاه تفکر

درس با کسی شروع می‌شود که همه از بدی‌های اخلاقش خسته شده بودند و تا تصمیم می‌گرفت اخلاقش را درست کند، ناامیدی قاه‌قاه می‌خندید و می‌گفت: «چه حرف‌ها! تو می‌خواهی درس بخوانم؟!» حرفش آن‌قدر تأثیر داشت که همان لحظه منصرف می‌شد. مشکل دومی هم داشت؛ مدتی بود در فضای مجازی به جاهایی سرک می‌کشید که خوب نبود و اثر بد این کار را خودش هم کشیده بود. هر بار تصمیم می‌گرفت از نگاهش مراقبت کند، ناامیدی می‌آمد و با همان خنده‌ها می‌پرسید: «وقتی نمی‌شود چرا به آن فکر می‌کنی؟» و ارادۀ او را سست می‌کرد.

راوی می‌گوید مدتی بود دنبال امیدواری می‌گشت؛ چون فهمیده بود مگر می‌شود آدم حوصله‌ای برای انجام کارهایش نداشته باشد و رنگ و روی زندگی‌اش عوض نشود. یک روز ناامیدی از صبح تا شب بارها و بارها سراغش آمد و نگذاشت هیچ‌کدام از کارهایش را انجام دهد. شب که شد، از دستش خسته و عصبانی شد، نگاهش کرد و از سرش فریاد کشید. ناامیدی یک قدم عقب رفت و با لبخندی ساختگی گفت: «فکر کرده‌ای من از این هوارها و دادها می‌ترسم؟»

او نزدیک بود باز هم سست شود؛ ولی در دلم با خدا گفت‌وگو کرد: «خدایا! از ناامیدی خسته شده‌ام. امیدواری کجاست؟ پس چرا او را نمی‌بینم؟» بعد رو کرد به ناامیدی و با جدیت گفت: «حتی برای یک لحظه هم نمی‌خواهم ببینمت. پایت را از زندگی من بیرون بکش!» ناامیدی یک قدم دیگر عقب رفت و گفت: «فکر کردی با داد کشیدن، زندگی بهتر می‌شود و پیشرفت می‌کنی؟» راوی هم یک قدم عقب‌تر رفت؛ این‌بار یکی از پشت سرش آمد که چهره‌اش زیبا و قدم‌هایش استوار بود.

📖 متن کتاب:

او جلو آمد و دستش را به شانۀ ناامیدی زد. ناامیدی هنوز آن لبخند ساختگی را بر لب داشت؛ به محض اینکه برگشت و او را دید، فریادی کشید و فرار کرد. امیدواری زیر لب آیه‌ای را زمزمه می‌کرد: ﴿لا تَقنَطوا مِن رَحمَةِ الله﴾ (سورۀ زمر، آیۀ ۵۳) — «از رحمت خدا ناامید نشوید.»

شک نبود که او خودِ امیدواری است. بغض راوی ترکید و اشکش جاری شد؛ امیدواری جلو آمد و دستش را روی شانه‌اش گذاشت و دلش آرام شد. همه‌جا روشن شده بود و از تاریکی خبری نبود. راوی در میان گریه‌هایش به او گفت: «تا حالا کجا بودی؟ چرا این قدر دیر آمدی؟» و آن‌جا بود که امیدواری لب به سخن باز کرد.

📖 متن کتاب:

«می‌دانی چرا با اینکه خدا را قبول داری، ناامیدی دست از سرت برنمی‌دارد؟ ... وقتی با مشکلی مواجه می‌شوی یا کار بزرگی می‌خواهی انجام بدهی و نیاز به کمک داری، اگر یک کودک به تو قول کمک بدهد، چقدر روی قولش حساب باز می‌کنی؟ ... اگر یک انسان بزرگوار و قدرتمند به تو قول کمک بدهد، چه؟ ... مگر از خدا بزرگ‌تر و قدرتمندتر هم داریم؟ چنین خدای با عظمت و قدرتمندی به بندگانش وعده داده، وعدهٔ یاری و پیروزی، وعده کمک برای خروج از مشکلات.»

📖 متن کتاب:

﴿وَ مَن یَتَّقِ اللهَ یَجعَل لَهُ مَخرَجاً﴾ (سورۀ طلاق، آیۀ ۲) — «و هر کس تقوای الهی داشته باشد، خداوند راه خروج [از مشکلات] را برای او فراهم می‌کند.»
پانویس کتاب: تقوا یعنی چه؟ (ص ۵۴)
پانویس همین صفحه می‌گوید تقوا داشتن معنای دیگری از بندگی کردن است؛ یعنی از دستورات خداوند اطاعت کنیم. پس آیه دارد به تو می‌گوید هر وقت از حرف خدا اطاعت کردی، او هم راه خروجی برای مشکلت باز می‌کند. این وعده برای درس سخت، رفاقتِ تلخ‌شده و هر گرفتاری که فردا سراغت بیاید، امضا شده و قابل اعتماد است.

جوابِ اصلیِ سؤال امیدواری در ص ۵۵ این بود: اینکه با وجود قبول داشتن خدا، ناامیدی به سراغت می‌آید برای آن است که هنوز به بزرگی و قدرت خداوند باور نداری. اگر بپذیری که خداوند بزرگ‌تر از همۀ مشکلات توست، دلت با وعده‌هایش آرام می‌شود و هیچ‌گاه ناامید نمی‌شوی. راوی می‌گوید تا به حال از این زاویه به بزرگی خدا نگاه نکرده بود و دید حرف امیدواری راست درمی‌آید. در همان‌جا امیدواری این آیه را خواند:

📖 متن کتاب:

﴿إِنَّما یَیأَسُ مِن رَوحِ اللهِ القَومُ الکافِرون﴾ (سورۀ یوسف، آیۀ ۸۷) — «از رحمت خدا ناامید نشوید، زیرا تنها کافران از رحمت خدا ناامید می‌شوند.»

فکر کن و گفت‌وگو کن

ایستگاه تفکر (ص ۵۵): گام اول، فهرستی از موقعیت‌هایی که ناامیدی به سراغتان آمده تهیه کنید و آنها را روی تابلو بنویسید. گام دوم، با همفکری و توافق یک موقعیت را انتخاب کنید. گام سوم، با بازخوانی متن درس به دو پرسش پاسخ دهید: اگر در آن موقعیت خدای بزرگ کنارتان است و شما را یاری می‌کند، چه می‌کردید؟ چه تغییری می‌توانید در رفتار و برنامۀ خود ایجاد کنید تا به امیدواری و پیروزی برسید؟

سخنی با والدین (ص ۵۶)
در ص ۵۶ کادری با عنوان «سخنی با والدین» هست با این سؤال: «چگونه می‌شود راه ناامیدی را به سوی فرزندانمان ببیند؟» پاسخ با رمزینهٔ صوتی همراه است؛ از پدر و مادرت بخواه آن را گوش کنند. بعد با هم گفت‌وگو کنید و از آنها بپرسید چه حرف‌هایی حالِ امید تو را بهتر می‌کند و چه حرف‌هایی بدتر. این گفت‌وگو یعنی راه ناامیدی را از دو طرف می‌بندید: آنها از سرِ خانه و تو از دلِ خودت.

در ادامه، دیدم کسی به طرف ما می‌آید و ناگهان لبخند به لبم نشست. امیدواری گفت: «او دوست من، آرامش است. ما همه‌جا با هم هستیم.» وقتی آرامش رسید و سلام کردم، انرژی زیادی که از او منتشر می‌شد مرا سرِحال آورده بود. کتاب حال آن لحظه را این‌طور می‌گوید: فکر می‌کردم کودکی هستم که با خیال راحت، در آغوش مادرش خوابیده است. امیدواری، ناامیدی و آرامش را این‌جوری می‌شود به هم وصل کرد:

🗂️ بازی طبقه‌بندی: اول یک مورد را انتخاب کن، بعد سبدش را بزن — آخرش «بررسی» را بزن!

۰ از ۶ جا شد

ادامهٔ این درس مخصوص اعضای آسان‌درس است

40٪ ابتدای هر درس رایگان است؛ اما عضویت در آسان‌درس هم رایگان است! وارد حسابت شو یا ثبت‌نام کن تا همهٔ درس‌ها، آزمونک‌ها و جمع‌بندی‌ها برایت باز شود.

عضویت رایگان است و فقط با شمارهٔ موبایل انجام می‌شود — کمتر از یک دقیقه!

درسنامه را خواندی؟ حالا خودت را محک بزن!

آزمون ۲۵ سؤالی این درس — با توضیح هر جواب، نمرهٔ از ۲۰ و ذخیرهٔ نمرهٔ تو. برای آزمون دادن باید با حساب خودت وارد شوی؛ عضویت رایگان است.

بزن بریم آزمون!

لینک‌های مرتبط

درس ۴ از ۱۱