ناامیدی فقط یک قدم جلوتر است؛ امیدواری همیشه یک قدم بعدش میرسد.
شروع درس • صفحات ۵۳ تا ۶۳ کتاب
در این درس با دو شخصیت آشنا میشوی که دنبال هم میآیند: ناامیدی که با خندههای تمسخرآمیزش میخواهد از تصمیمهایت منصرفت کند و امیدواری که زیر لب آیه زمزمه میکند و دستش را روی شانهات میگذارد. میبینی چرا با اینکه خدا را قبول داری، گاهی دل سست میشود و چطور بزرگ دیدن خدا این حال را عوض میکند. بعد در قصۀ «اشک و موشک» با حاج حسن تهرانی مقدم همراه میشوی تا ببینی توکل و توسل در سختترین شبِ زندگی یک ملت چه کرد. آخر سر هم مناجات امام سجاد(ع)، قوانین تقلید از اَعلم و چند حکم مهم مسجد را یاد میگیری.
صفحات ۵۳ تا ۵۶ کتاب
گفتوگو با ناامیدی + آیههای امید + ایستگاه تفکر
درس با کسی شروع میشود که همه از بدیهای اخلاقش خسته شده بودند و تا تصمیم میگرفت اخلاقش را درست کند، ناامیدی قاهقاه میخندید و میگفت: «چه حرفها! تو میخواهی درس بخوانم؟!» حرفش آنقدر تأثیر داشت که همان لحظه منصرف میشد. مشکل دومی هم داشت؛ مدتی بود در فضای مجازی به جاهایی سرک میکشید که خوب نبود و اثر بد این کار را خودش هم کشیده بود. هر بار تصمیم میگرفت از نگاهش مراقبت کند، ناامیدی میآمد و با همان خندهها میپرسید: «وقتی نمیشود چرا به آن فکر میکنی؟» و ارادۀ او را سست میکرد.
راوی میگوید مدتی بود دنبال امیدواری میگشت؛ چون فهمیده بود مگر میشود آدم حوصلهای برای انجام کارهایش نداشته باشد و رنگ و روی زندگیاش عوض نشود. یک روز ناامیدی از صبح تا شب بارها و بارها سراغش آمد و نگذاشت هیچکدام از کارهایش را انجام دهد. شب که شد، از دستش خسته و عصبانی شد، نگاهش کرد و از سرش فریاد کشید. ناامیدی یک قدم عقب رفت و با لبخندی ساختگی گفت: «فکر کردهای من از این هوارها و دادها میترسم؟»
او نزدیک بود باز هم سست شود؛ ولی در دلم با خدا گفتوگو کرد: «خدایا! از ناامیدی خسته شدهام. امیدواری کجاست؟ پس چرا او را نمیبینم؟» بعد رو کرد به ناامیدی و با جدیت گفت: «حتی برای یک لحظه هم نمیخواهم ببینمت. پایت را از زندگی من بیرون بکش!» ناامیدی یک قدم دیگر عقب رفت و گفت: «فکر کردی با داد کشیدن، زندگی بهتر میشود و پیشرفت میکنی؟» راوی هم یک قدم عقبتر رفت؛ اینبار یکی از پشت سرش آمد که چهرهاش زیبا و قدمهایش استوار بود.
📖 متن کتاب:
شک نبود که او خودِ امیدواری است. بغض راوی ترکید و اشکش جاری شد؛ امیدواری جلو آمد و دستش را روی شانهاش گذاشت و دلش آرام شد. همهجا روشن شده بود و از تاریکی خبری نبود. راوی در میان گریههایش به او گفت: «تا حالا کجا بودی؟ چرا این قدر دیر آمدی؟» و آنجا بود که امیدواری لب به سخن باز کرد.
📖 متن کتاب:
📖 متن کتاب:
جوابِ اصلیِ سؤال امیدواری در ص ۵۵ این بود: اینکه با وجود قبول داشتن خدا، ناامیدی به سراغت میآید برای آن است که هنوز به بزرگی و قدرت خداوند باور نداری. اگر بپذیری که خداوند بزرگتر از همۀ مشکلات توست، دلت با وعدههایش آرام میشود و هیچگاه ناامید نمیشوی. راوی میگوید تا به حال از این زاویه به بزرگی خدا نگاه نکرده بود و دید حرف امیدواری راست درمیآید. در همانجا امیدواری این آیه را خواند:
📖 متن کتاب:
فکر کن و گفتوگو کن
ایستگاه تفکر (ص ۵۵): گام اول، فهرستی از موقعیتهایی که ناامیدی به سراغتان آمده تهیه کنید و آنها را روی تابلو بنویسید. گام دوم، با همفکری و توافق یک موقعیت را انتخاب کنید. گام سوم، با بازخوانی متن درس به دو پرسش پاسخ دهید: اگر در آن موقعیت خدای بزرگ کنارتان است و شما را یاری میکند، چه میکردید؟ چه تغییری میتوانید در رفتار و برنامۀ خود ایجاد کنید تا به امیدواری و پیروزی برسید؟
در ادامه، دیدم کسی به طرف ما میآید و ناگهان لبخند به لبم نشست. امیدواری گفت: «او دوست من، آرامش است. ما همهجا با هم هستیم.» وقتی آرامش رسید و سلام کردم، انرژی زیادی که از او منتشر میشد مرا سرِحال آورده بود. کتاب حال آن لحظه را اینطور میگوید: فکر میکردم کودکی هستم که با خیال راحت، در آغوش مادرش خوابیده است. امیدواری، ناامیدی و آرامش را اینجوری میشود به هم وصل کرد:
🗂️ بازی طبقهبندی: اول یک مورد را انتخاب کن، بعد سبدش را بزن — آخرش «بررسی» را بزن!
۰ از ۶ جا شد40٪ ابتدای هر درس رایگان است؛ اما عضویت در آساندرس هم رایگان است! وارد حسابت شو یا ثبتنام کن تا همهٔ درسها، آزمونکها و جمعبندیها برایت باز شود.
عضویت رایگان است و فقط با شمارهٔ موبایل انجام میشود — کمتر از یک دقیقه!
درسنامه را خواندی؟ حالا خودت را محک بزن!
آزمون ۲۵ سؤالی این درس — با توضیح هر جواب، نمرهٔ از ۲۰ و ذخیرهٔ نمرهٔ تو. برای آزمون دادن باید با حساب خودت وارد شوی؛ عضویت رایگان است.
بزن بریم آزمون!لینکهای مرتبط
درس ۴ از ۱۱