دین آمد تا از سیاهیِ نادانی نجاتت دهد؛ این خودش بزرگترین نعمت معنوی است.
شروع درس • صفحات ۱۲۱ تا ۱۳۴ کتاب
در این درس راوی میخواهد به نعمتهای معنوی هم فکر کند و اذان، کار را شروع میکند: توحید و پیامبر(ص) خودشان نعمتاند. بعد بشیر، دوست تازۀ او، دستش را میگیرد و به دل تاریخ میبرد؛ اول به مکۀ جاهلیت که به بتها سجده میشد و دختران زندهبهگور میشدند، بعد به روزهای اسلام که پیامبر(ص) دختر را گل خوشبو معرفی کرد. در قصۀ «نماز امام بر پیکر پیرزن» با شطیطه و پارچۀ کفن و امام موسی کاظم(ع) آشنا میشوی. آخر سر هم آیۀ «صدایمان کردی، ایمان آوردیم» و حکم دست و زبان منتظرت است.
صفحات ۱۲۱ تا ۱۲۴ کتاب
اذان و نعمتهای معنوی + بشیر + تولد حضرت فاطمه(س)
راوی تصمیم گرفته بود علاوه بر نعمتهای مادی به نعمتهای معنوی هم فکر کند، اما نمیدانست از کجا باید شروع کند. صدای اذان مؤذنِ زادۀ اردبیلی بلند شد؛ وقتی مؤذن گفت «اَشهَدُ أن لا إلهَ إلّا اللّٰه» به این فکر افتاد که ما هر روز در اذان و اقامه شهادت میدهیم جز الله خدایی نیست و این توحید، خودش یک نعمت معنوی است. امروز در همین دنیای پیشرفته انسانهای زیادی هستند که به جای خدا، انسان و حیوان و حتی بتهایی از جنس چوب و سنگ را میپرستند. (ص ۱۲۱)
وقتی مؤذن گفت «اَشهَدُ أنَّ مُحَمَّداً رَسولُ اللّٰه» به ذهنم رسید پیامبر عزیزمان هم یک نعمت معنوی است؛ او بود که دین زیبای اسلام را از سوی خدا برای ما آورد. در همین فکرها بودم که دیدم کسی دست به سینه ایستاده و تماشایم میکند. تا خواستم بپرسم کیست، خودش سلام کرد و گفت: «من بشیر هستم و از دل تاریخ آمدهام.» (ص ۱۲۱)
بشیر موها و ریش سفید و بلندی داشت؛ لبخند زد و گفت: «من آمدهام تو را به دل تاریخ ببرم.» کمی دلهره داشتم، ولی چون پیشنهاد جذابی بود قبول کردم. همین که قبول کردم چشم باز کردم و خودم را میان مردمی دیدم که در حال سجده بودند؛ هرکدام رو به چیزی؛ بتِ ماه و خورشید یا انسانی مثل خودشان. (ص ۱۲۱)
در این میان صدای گریۀ زنی توجهام را جلب کرد؛ زن به سروصورتش میزد و بلندبلند گریه میکرد. از بشیر پرسیدم: «چرا آن زن گریه میکند؟» بشیر که خودش هم داشت گریه میکرد گفت: «دخترِ تازهبهدنیا آمدهاش را زندهبهگور کردهاند.» ناخودآگاه صدایم کمی بلند شد و با تعجب پرسیدم: «مگر ممکن است؟ چه کسی دخترش را زنده در گور گذاشته است؟» (ص ۱۲۱)
📖 متن کتاب:
📖 متن کتاب:
بشیر ادامه داد: «بعد هم از روی خجالت یا از اهل قبیلۀ خودشان دور میشوند یا دخترشان را زنده دفن میکنند. مردان این سرزمین میگویند زنان نمیتوانند مانند مردان پول در بیاورند و بجنگند، پس به درد نمیخورند.» بعد هم گفت: «البته فکر نکن فقط مردم مکه با زنانشان ظالمانه رفتار میکردند؛ در بسیاری از نقاط زمین به زنان ستم میشد.» (ص ۱۲۲)
بشیر که متوجه حال بد من شده بود، دیگر از قصههای تلخ تاریخ چیزی نگفت و مرا به زمانی برد که اسلام آمده بود. سرزمین همان سرزمین بود با همان آدمها، اما حالوهوایش فرق کرده بود؛ بتپرستها خداپرست شده بودند و دشمنیها به دوستی تبدیل شده بود. چند قدم آنطرفتر، میان جمعی از مردان، مردی نورانی ایستاده بود. از بشیر پرسیدم او کیست؛ گفت: «پیامبر خدا.» (ص ۱۲۲)
با خوشحالی به طرف جمع دویدم. همین که رسیدم، مردی هم با من رسید؛ یکی از یاران رسول خدا را کنار کشید و به او گفت بچهای به دنیا آمده است. خبر خوبی بود، اما مردی که صاحب فرزند شده بود ناراحت شد و رنگش پرید. پیامبر خدا از او پرسید چه شده؟ او گفت: «فرزندم به دنیا آمده، اما دختر است.» پیامبر خدا با مهربانی گفت: «سنگینی او بر دوش زمین است، آسمان هم بر سرش سایه میاندازد، روزیاش را خدا میدهد و خودش هم گُلی است که تو او را میبوایی. پس دیگر چرا ناراحتی؟» (پانویس: من لا یحضره الفقیه، ج۳، ص۴۸۲) (ص ۱۲۲)
📖 متن کتاب:
پیامبر خدا خوشحال بود، اما برخی از یارانش ناراحت بودند. از بشیر علت ناراحتی آنها را پرسیدم؛ بشیر گفت: «هنوز کمی از افکار دوران جاهلیت در وجودشان باقی مانده و ناراحت هستند که چرا خدا به پیامبر پسر نداده است.» همانجا شنیدم پیامبر خدا به یارانش فرمود: «ناراحت نباشید. این دختر، گُلی است که من میبویمش و روزیاش هم بر عهدۀ خداست.» (پانویس: من لا یحضره الفقیه، ج۳، ص۴۸۱) (ص ۱۲۳)
بشیر گفت: «بیا به چند سال جلوتر سفر کنیم.» در چشم برهمزدنی چند سال جلوتر رفتیم و بشیر گفت: «اینجا مدینه است؛ حالا دیگر فاطمه بزرگ شده و پیامبر خدا در این شهر حکومتی اسلامی تشکیل داده است.» عدهای از مردم مدینه دور هم جمع شده بودند و گفتوگو میکردند؛ نزدیک شدم. یکی از آنها دربارۀ رفتار پیامبر خدا با دخترش فاطمه حرف میزد و متعجب بود. یکی دیگر متعجبتر گفت: «حتی دست دخترش را بوسید، به استقبالش رفت و او را جایی نشاند که خودش نشسته بود!» سومین نفر گفت: «باید خدا را شکر کنیم که اسلام ما را از سیاهیِ نادانی نجات داده است.» (پانویس: امالی طوسی، ص۴۰۰) (ص ۱۲۳)
فکر کن و گفتوگو کن
جدوَلنه (ص ۱۲۴): کتاب در این صفحه جدولی دارد به نام «جَدوَلنه». باید کلمۀ مناسب هر جمله را پیدا کنی، دور آن خط بکشی و سپس حروف خانههای شمارهدار را به ترتیب کنار هم بگذاری تا رمز جدول به دست آید. جملهها از خود همین درساند: نام دوست جدید راوی، جای آمدن بشیر، شهر اول سفر، تشبیه پیامبر دربارهٔ دختر، شهر تشکیل حکومت پیامبر و بزرگترین نعمت معنوی خدا به انسان. این کار را میتوانی به صورت مسابقه انجام بدهی.
🗂️ بازی طبقهبندی: اول یک مورد را انتخاب کن، بعد سبدش را بزن — آخرش «بررسی» را بزن!
۰ از ۶ جا شدروی کارتها بزن تا برگردند!
40٪ ابتدای هر درس رایگان است؛ اما عضویت در آساندرس هم رایگان است! وارد حسابت شو یا ثبتنام کن تا همهٔ درسها، آزمونکها و جمعبندیها برایت باز شود.
عضویت رایگان است و فقط با شمارهٔ موبایل انجام میشود — کمتر از یک دقیقه!
درسنامه را خواندی؟ حالا خودت را محک بزن!
آزمون ۲۵ سؤالی این درس — با توضیح هر جواب، نمرهٔ از ۲۰ و ذخیرهٔ نمرهٔ تو. برای آزمون دادن باید با حساب خودت وارد شوی؛ عضویت رایگان است.
بزن بریم آزمون!لینکهای مرتبط
درس ۹ از ۱۱